Ik viel even stil afgelopen weken. Overrompeld door de ernst van het coronavirus, de dagelijkse beelden van ziekenhuispersoneel in ‘ruimtepakken’, corona patiënten rij aan rij aan de beademing, mega aanbod van online trainingen, kinderen en thuiswerken dat door elkaar heen ging lopen. Ik werd er stil van. Ik wist het even niet meer. Een onwerkelijkheid die echt was. 

En toch was er iedere dag een nieuwe dag. En genoot ik ook van het frisse ochtendgloren en de zon op mijn gezicht. Samen met de kinderen schoolwerk maken. De ‘stille’ avonden zonder vliegverkeer, de kalmte en rust die in de lucht hing. Het deed me af en toe denken aan mijn kindertijd in een klein dorp ver van de randstad. Waar we in de weekenden niet veel om handen hadden en we de zomers lui en in verveling doorbrachten.

Mijn meditatie oefeningen hielpen (en helpen) me de wereld waarin we nu leven te accepteren. Los te laten wat ik altijd gewend was te doen. Nieuwsgierig te zijn naar wat iedere dag weer brengt. Bewust ieder moment mee te maken. Juist nu. En weet je wat – dan komen de ‘antwoorden’ vanzelf.